ای کاش بجایش از خدا خواسته بودم که خوشحال و راضی باشم

                                                کنار عشق بمانم چون جفا نمي دانم

          بر دو  رويان عالم جزء جفا  نمي دانم  

                                                             هديه اي بهتر از عشق از خدا نمي دانم  

                       در  زلالي عشق جزء صفا  نمي دانم

                                                                      چون عاشقم ترک  وفا هرگز نمي دانم             

                                                                                              خرده بر من نگيريد  جزء وفا نمي دانم!

                     درپی عشق شدم
تا درآئینهء او چهرهء مادر بینم
دیدم او مادر بود
دیدم او در دل عطر
دیدم او در تن گل
دیدم اودر دم جانپرور مشکین نسیم
دیدم او درپرش نبض سحر
دیدم او درتپش قلب چمن
دیدم او لحظهء روئیدن باغ
از دل سبزترین فصل بهار
لحظهء پر زدن پروانه
در چمنزار دل انگیزترین زیبایی
بلکه او درهمهء زیبایی
بلکه او درهمهء عالم خوبی, همهء رعنایی
همه جا پیدا بود
همه جا پیدا بود         

         تا حواسمون باشه که همه ی اشتباها پاک شدنی نیس

مردان کوچک به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند

مردان بزرگ در آرزوی آرامش مردان کوچک می میرند

پروردگارا کدامین پل در کجای جهان شکسته است که هیچ کس به خا نه اش نمی رسد؟؟؟؟؟

delhaye pak khata nemikonand faghat sadegi mikonand va emruz sadegi paktarin khataye donyast

دستامون چرا قصه غربتو بهونه کردن؟؟؟

در اين زمانه هيچ کس خودش نيست
کسي براي يک نفس خودش نيست

همين دمي که رفت و بازدم شد
نفس- نفس ، نفس - نفس خودش نيست

همين هوا که عين عشق پاک است
گره که خورد با هوس خودش نيست

خداي ما اگر که در خود ماست
کسي که بي خداست، پس خودش نيست

دلي که گرد خويش مي تند تار
اگرچه قدر يک مگس ، خودش نيست

مگس به هر کجا به جز مگس نيست
ولي عقاب در قفس خودش نيست

تو اي من، اي عقاب بسته بالم
اگر چه بر تو راه پيش و پس نيست

تو دست کم کمي شبيه خود باش
در اين جهان که هيچ کس خودش نيست

تمام درد ما همين خود ماست
تمام شد، همين و بس : خودش نيست!

می خوانم و می ستایمت پرشور

ای پردهء دلفریب رویارنگ!

می بوسمت، ای سپیدهء گلگون

ای فردا، ای امید بی نیرنگ!

دیریست که من پی تو می پویم.

هر سو که نگاه می کنم، آوخ!

غرق است در اشک و خون نگاه من.

سرنیزهء خونفشان به راه من.

وین راه یگانه:راه بی برگشت.

ره می سپریم همره امید

آگاه ز رنج و آشنا با درد.

یک مرد اگر به خاک می افتد،

بر می خیزد به جای او صد مرد.

اینست که کاروان نمی ماند.

آری زدرون این شب تاریک

ای فردا من سوی تو می رانم.

رنج است و درنگ نیست، می تازم.

مرگ است و شکست نیست، می دانم.

آبستن فتح ماست این پیکار.

براي عشق تمنا كن ولي خار نشو.

براي عشق قبول كن ولي غرورت را از دست نده.

براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو.

براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه.

براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن.

براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير.

براي عشق وصال كن ولي فرار نكن.

براي عشق زندگي كن ولي عاشقانه زندگي كن.       

براي عشق بمير ولي كسي رو نكش.

براي عشق خودت باش ولي خوب باش

                  امام علی (ع)

"در خیالم نبود عاشقی کنم"

اما بیاد آوردم که دل بی عشق چیزی کم دارد
مثل بدن بی قلب
یادم اومد تو کوچه های ذهنم هنوز جای پای کودکیم رو می بینم که از همون وقتا هر جا صدایی از عشق میاومد من خانه بدوش ساکن اون دیار میشدم
تو ذهنم هنوز دلواپسی های عشق
مثل یک یادگاری قدیمی خودنمایی میکنه
هنوز بیادم هست که حرمت عشق
مثل ضریح امامزاده ها بوی خاک و گلاب میدهد
هنوز برای "عشق"اونقدر قداست قائلم
که هر گلایه ای رو به جون بخرم
هنوز هم هیچوقت تو را فراموش نمیکنم..
حتی اگر در هزار توی زندگیت آنقدر دور بشی
که خاک گرفته ترین یادگاری عمرت باشم
میگن بدترین درد تو زندگی فراموش شدن هست
من از این می ترسم و از فردایی که
در دام مانده باشم صیاد رفته باشد
اما اگر عاشق باشی طعم بند صیاد هم به امید دیدارش تحمل کردنی است

بی تو دیدم زندگی را می توان باور نمود
می توان شب های بی پایان خود را سر نمود
بی تو دیدم زندگی جاریست در رگ های عمر
غنچه های روز را هم می توان پرپر نمود
می توان در دود یك سیگار هم زندگی را كشت و سوخت
                                     می توان بی گریه ماند
                                    می توان بی نغمه خواند
می توان در سردی یك آه نیز ، خاطرات تلخ خود را تازه كرد
با شمارش های انگشتان دست ، رنج های رفته را اندازه كرد ...
        بی تو دیدم قهر نیست
            جام های زهر نیست
                 تلخی اندوه هست و كوه نیست!
                      تكدرخت درد هست و جنگلی انبوه نیست!
در فراموشی مطلق می توان آرام خفت
می توان گفت این كه اندر ماورای پنجره
سال های رفته مدفون گشته اند
                                          آرزوئی نیست ... انتظاری نیست ...
                                      اعتباری نیست ... عشق ِ یاری نیست ...
باورم هرگز نبود
بی تو آیا می توان روز را هم شام كرد
ماند و با سر كردن روز و شبی
، زندگی را هم چنین بدنام كرد ؟!
                                 بی تو دیدم مانده ام
                                  بی تو دیدم زنده ام
این منم تنها ، 
تنی و روح خویش
آن تن و روحی كه می آزردمش
كز تن ِ دیگر نماند لحظه هائی هم جدا
از تنی با بوی گرم و آشنا ....
                       دیدم آری هر تنی تنهاست در بعد زمان
                                       در جهان
                     باورم شد هر تنی را روح و قلب دیگریست 
                         قصه‌ی پوچی ست یك روح و دو تن ،
                          من نه بودم تو ، دریغا ، نه تو من !
وای بر من ، بر دل دیوانه ام
كانچه باور داشتم از من گریخت
رشته های بافته با خون دل ، از هم گسیخت
آنچه استاد ازل از عشق گفت
عاقبت بر باد رفت
اعتبار عشق هم از یاد رفت .....

افسانه‌ی من به پایان رسیده است
و احساس می كنم كه این آخرین منزل است
                                      دیگر نه بانگ جرس كاروانی
                                         دیگر نه آوای رحیلی!
تنهایی ، آرامگاه جاوید من است
و درد و سكوت
                     همنشین تنهایی جاودانه‌ی من !