RSS  

                   مي سوزم ، مي سوزم : فانوس تمنايم . گل كن تو مرا ، و درآ.

مادران اسوه هاي فداکاري، جلوه هاي صبوري و آينه هاي بردباري اند که کودک را از آغاز بودنش در آغوش پر مهر خويش گرفته و در پناه حمايت خود مي پرورانند. لحظه اي از فکر کودک خود غافل نمانده و اندکي بي توجهي به او روا نمي دارند. چه زيباست اگر چنين اسوه هاي صبوري و فداکاري را، گاهِ پيري که نيازمند حمايت و هم ياري اند، با مهرباني و رحمت بپذيريم، دست ياري به سويشان بگشاييم، و مقام بلندشان را پاس داريم

                          مادرم هستی من زهستی توست

                                           تا هستم وهستی درمت دوست

كاش اينجا نچكيده بودم!

هنگامي كه نسيم پيكر او در تيرگي شب گم شد

فانوس از كنار ساحل براه افتاد.

كاش اينجا- در بستر پر علف تاريكي- نچكيده بودم !

فانوس از من مي گريزد.

چگونه برخيزم؟

به استخوان سرد علف ها چسبيده ام.

و دور از من ، فانوس

در گهواره خروشان دريا شست و شو مي كند

                          کاش می شد اشک را تهدید کرد

                                              مدت لبخند را تمدید کرد

چون عاقبت کار جهان نیستی است

                       انگار که نیستی چو هستی خوش باش

                                  ناگاه یکی کوزه بر آورد خروش

                                            کو کوزه گر و کوزه خر و کوزه فروش

تو که معنای عشقی

                          به من معنا بده ای یار                                                               

                                دروغ این صدا را به گور قصه ها بسپار                         

                                        صدا کن اسمما از عمق شب از.. دیوار                 

           برای زنده بودن دلیل آخرینم باش

                                منم من بذر فریاد خاک خوب سرزمینم باش