پگاه آشنایی
!...یه افق! یه بینهایت ! کمترین فاصلمونه
"در خیالم نبود عاشقی کنم" اما بیاد آوردم که دل بی عشق چیزی کم دارد تكيه به شونه هام نكن... من از تو افتاده ترم.... ما كه به هم نميرسيم... بسه ديگه! بذار برم..... كي گفته بود به جرم عشق؟ يه عمري پرپرت كنم... يه گوشه اي كنج قفس... چادر غم سرت كنم.... من نه قلندر ميشمو.... نه قهرمان قصه ها.... نه برده ء حلقه به گوش.... نه مثل اون فرشته ها... من عاشقم...همينو بس! غصه نداره... بي كسيم! قشنگيه قسمت ماست! كه ما به هم نميرسيم شهربازي هستند از بودن با اونا لذت مي بري ولي باهاشون به جايي نمي رسي
ما در زندگی مرتبا با درسهای تازه ای روبرو می شویم و تا زمانی که درسی را یاد نگیریم مجبور به گذراندن دوباره آن هستیم بی تو دیدم زندگی را می توان باور نمود افسانهی من به پایان رسیده است شوق پرواز مجازى، بال هاى استعارى امشب تمام آسمان را دخیل می بندم و اشکهایم را تقدیم کویر بی سایه می کنم تا زمین به دست و پایم بپیچد و تنهاییم را با پنجره ای که هرگز نمی خندد قسمت می کنم
و به نسیم می گویم نوازشی بر سر آرزوهای از رو رفته ام بکشد و من در ناباوریهایی که حسرت تمام وجودش را پرپر کرد
امید می بندم و به دستهایی دل می دهم که غرق
خداست ساده بگویم
مهربان من می شود آفتاب باشی و
من گل آفتابگردان نباشم و آسمان باشی و من پرنده یا ابر باشی و من باران؟ باور کن وقتی لبخندهای تو را تمرین می کنم کوهها از دلم بالا می روند و در یاها در نگاهم آرام می شوتد بین ذکر دو نماز یاد این سنگ فرومایه تنها هم باش من بجز مهر تو چیز دگرم نیست به کف کاش دورم نکنی از دل دف که به زیبایی سوز دل تو شادم و بس اما با همه غمها و شادي ها ، آدم بايد يادش باشه، كه قصه بالاخره همش يه جور تموم مي شه هلا اي مردمان خورشيد آوردم وآبي از زلال چشمه هاي روشن جاري تپش هايي براي قلب زيباتان ونوري تا كه روشن سازد اين تك سايه هاي سرد تنها را هلا اي مردمان خاكي براي سجده آوردم وروحي از تبار لايزالي را كه اين خاك سياه مرده را افلاكيش سازم كنون ياد خدا آورده ام بايد فرو ريزد بساط اين فريب كهنه بتها هلا اي مهربانان عشق آوردم ومهري تا بشويد ريشه هاي تلخ نفرت را شما را ساكنان اين زمين و خاك گوارا بارش اميد آوردم بر اين قفل گره خورده به لبهاتان هزاران واژه آوردم وآغوشي كه راز خستگي را خوب ميداند براي نيمه شب ها و نگاه آسمانيتان هزاران چشمك و ماهي به رنگ نور آوردم وتقديم شمايان يك بغل اميد و فردايي كه نام ديگر ديروز و امروز است سبدهايي پر از آرامش و احساس ودستاني كه ميفهمد نوازش را و چشماني كه خيسند از نگاهي گرم وقلبي تا بفهمد معني دلدادگي هارا دراينجاهيچ كس آيا خريداربساط مهرباني هست؟ هلا اي خاكيان آه اي عزيزانم كنون من نور آوردم ولبخندي كه گم شد درخم پس كوچه هاي دوراين ايام كنون پيدا نمودم باز آوردم تا كه بنشانم دوباره كنج لبهاتان در اين جا هيج كس آيا دلش تنگ محبت نيست؟ ببينم هيچ كس آيا براي قسمت خوشبختي اش با ديگري راضيست؟ بساط مهر ورزيتان مهيا من براي سردي تنهايي در جمعتان صد شعله آوردم به جاي بخشش يك سكه آري من كنون آيين دل دادن براتان هديه آوردم هلا اي مردمان در قلبتان جايي براي مهر ورزي هست؟ و گر قلبي بخواهد بشكند آيا كسي خواهد شنيد اينجا؟ براي درك باهم بودن آيا فرصتي داريد؟ ميان بهره مندي با سعادت فرق بسيار است شما را بهره مندان من سعادت هديه آوردم ميان اين تلاطم هاي كم حاصل شما را فرصت دل دادن آيا هست؟ نگاه عاشقانه يادتان مانده؟ تبسم بر لبان خسته آيا اندكي باقيست؟ و چشماني كه نمناكند از يك اتفاق ساده وزيبا؟ وراز و رمز دل دادن ستاندن مشتري دارد؟ عزيزانم چه شد ديگر براي ديدن اين دب اكبر جست وجويي نيست كسي شبها به روي بامها از خوشه ي پروين نميچيند مسير كهكشان راه شيري را نميداند به شوق ماه زيبا نغمه اي را سر نخواهد داد دلش تنگ صداي ياكريمي هم نخواهد داد دگر يك قمري زيبا سراغ سرو و كاجي را نمي گيرد چرا لالايي فواره ها روياست ثواب يك وضو در جان پاشويه نخواهد ريخت صداي پاي باراني تن خشك درختي تر نخواهد كرد كسي گندم به ايواني نمي ريزد دل همسايه ها را آش گرمي خوش نخواهد كرد در اينجا هيچ كس آيا تپش هاي دل بيتاب مي فهمد؟ به دشت زندگي هاتان خبر از رويش پاك رضايت هست؟ امان از كشتن اين لحظه ها در حسرت ديروز و فردايي كه مي داني نمي آيد هلا اي آرزومندان به جز اين آرزوي آرزو كردن ببينم هيچ آيا آرزوي ديگري داريد؟ هلا اي زندگان اينك كمي هم زندگي بايد عزيزانم شما را گوهري ارزنده خواهم داد به جان لحظه ها سوگند اندك فرصتي باقيست كه فردا جنس ديروز است قسم بر رفته ي ديروز كمي عاشق شويد امروز زمين مجمر است و ما هيزمان كمين نفرت است و ما بي امان هر آيينه بردار اين برقه را به خوبي بروبان اين خانه را قرارم بده در فرازت چو كوه به پهناي آتش به ژرفاي روح زندگی چشمه آبیست و ما رهگذریم
مثل بدن بی قلب
یادم اومد تو کوچه های ذهنم هنوز جای پای کودکیم رو می بینم که از همون وقتا هر جا صدایی از عشق میاومد من خانه بدوش ساکن اون دیار میشدم
تو ذهنم هنوز دلواپسی های عشق
مثل یک یادگاری قدیمی خودنمایی میکنه
هنوز بیادم هست که حرمت عشق
مثل ضریح امامزاده ها بوی خاک و گلاب میدهد
هنوز برای "عشق"اونقدر قداست قائلم
که هر گلایه ای رو به جون بخرم
هنوز هم هیچوقت تو را فراموش نمیکنم..
حتی اگر در هزار توی زندگیت آنقدر دور بشی
که خاک گرفته ترین یادگاری عمرت باشم
میگن بدترین درد تو زندگی فراموش شدن هست
من از این می ترسم و از فردایی که
در دام مانده باشم صیاد رفته باشد
اما اگر عاشق باشی طعم بند صیاد هم به امید دیدارش تحمل کردنی است
تورو قد خدا میخواستم اما
چرا تنهام گذاشتی با یه دعوا
من که دلداده بودم به دل تو
یعنی دروغ بودش تموم حرفام
میترسیدم بری گذاشتی رفتی
منو گذاشتی توی غم و سختی
چه جور دلت اومد منو سوزوندی
حتی یه حرف راست بهم نگفتی
از تو دلگیرم
از عاشقی سیرم
درسته بی تو میمیرم
ولی این دفعه میرم
این دفعه میرم
تموم لحظه هام بیهوده سر شد
فقط به پای بی کسی هدر شد
چه اشتباهی کرده بود دل من
یه کاری کردی قلبم در به در شد
میترسیدم بری گذاشتی رفتی
منو گذاشتی توی غم و سختی
چه جور دلت اومد منو سوزوندی
حتی یه حرف راست بهم نگفتی
از تو دلگیرم
از عاشقی سیرم
درسته بی تو میمیرم
ولی این دفعه میرم
این دفعه میرم
این دفعه میــــــــرم
می توان شب های بی پایان خود را سر نمود
بی تو دیدم زندگی جاریست در رگ های عمر
غنچه های روز را هم می توان پرپر نمود
می توان در دود یك سیگار هم زندگی را كشت و سوخت
می توان بی گریه ماند
می توان بی نغمه خواند
می توان در سردی یك آه نیز ، خاطرات تلخ خود را تازه كرد
با شمارش های انگشتان دست ، رنج های رفته را اندازه كرد ...
بی تو دیدم قهر نیست
جام های زهر نیست
تلخی اندوه هست و كوه نیست!
تكدرخت درد هست و جنگلی انبوه نیست!
در فراموشی مطلق می توان آرام خفت
می توان گفت این كه اندر ماورای پنجره
سال های رفته مدفون گشته اند
آرزوئی نیست ... انتظاری نیست ...
اعتباری نیست ... عشق ِ یاری نیست ...
باورم هرگز نبود
بی تو آیا می توان روز را هم شام كرد
ماند و با سر كردن روز و شبی
، زندگی را هم چنین بدنام كرد ؟!
بی تو دیدم مانده ام
بی تو دیدم زنده ام
این منم تنها ،
تنی و روح خویش
آن تن و روحی كه می آزردمش
كز تن ِ دیگر نماند لحظه هائی هم جدا
از تنی با بوی گرم و آشنا ....
دیدم آری هر تنی تنهاست در بعد زمان
در جهان
باورم شد هر تنی را روح و قلب دیگریست
قصهی پوچی ست یك روح و دو تن ،
من نه بودم تو ، دریغا ، نه تو من !
وای بر من ، بر دل دیوانه ام
كانچه باور داشتم از من گریخت
رشته های بافته با خون دل ، از هم گسیخت
آنچه استاد ازل از عشق گفت
عاقبت بر باد رفت
اعتبار عشق هم از یاد رفت .....
و احساس می كنم كه این آخرین منزل است
دیگر نه بانگ جرس كاروانی
دیگر نه آوای رحیلی!
تنهایی ، آرامگاه جاوید من است
و درد و سكوت
همنشین تنهایی جاودانهی من !
لحظه هاى کاغذى را روز و شب تکرار کردن
خاطرات بایگانى، زندگى هاى ادارى
آفتاب زرد وغمگین، پله هاى رو به پایین
سقف هاى سرد و سنگین، آسمان هاى اجارى
عصر جدول هاى خالى، پارک هاى این حوالى
پرسه هاى بى خیالى، نیمکت هاى خمارى
رونوشت روزها را روى هم سنجاق کردم:
شنبه هاى بى پناهى، جمعه هاى بى قرارى
عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزى، باد خواهد برد بارى
روى میز خالى من، صفحه باز حوادث
درستون تسلیت ها، نامى از مایادگارى
آدم بايد يادش باشه...
این سخن پذیرفته نیست که : "پیکر بزرگترین زندان روان بشر است" باید گفت پیکر بهترین دوست و همدم زندگی این جهانی روان است چرا که همیشه بدون کوچکترین بهانه ای بدنبال خواسته های او می دود . این که گفته شود روان در بند بدن است و باید زودتر آزاد شود تا به دیدار دلدار بشتابد ، اشتباه است چون هم او بدن را به روان هدیه نموده است کسی که دلدار می خواهد باید به خواست او تن دهد . اُرد بزرگ
چهار چوب نگاه ما زمینی است ، اما برآیند اندیشه ما جنبه آسمانی نیز پیدا می کند . اُرد بزرگ
شباهنگام برای خانواده و نزدیکانت نامه بنویس و در روز برای اربابان و سرپرستان . اُرد بزرگ
بن و ریشه هستی مانند گردونه ای دوار است که همه چیز را گرد رسم کرده است برسان : گردش روزها ، چرخش اختران و ستارگان ، چرخش آب بر روی زمین ، زایش و مرگ ، نیکی و بدی ، گردش خون در بدن ، حرکت اتم و ... اُرد بزرگ
یک آموزگار خام می تواند مدتها شاگردان خویش را سرگردان کند . اُرد بزرگ
هنگامه رهایی اهریمن ، هنگام دربند شدن توست . اُرد بزرگ
بنشین بر لب آب عطش تشنگیت را بنشان
و صفایی بده سیمایت را و اگر فرصت بود
کفشها رو بکن و آب بزن پایت را
بجز این چیزی نیست
زندگی آیینه ای شفاف است
تو اگر زشت اگر زیبایی تو اگر شاد و یا غمگینی
هر چه هستی تو در آیینه همان می بینی
شادی ات را در یاب چون گل عشق بتاب
تا در آیینه هستی گل هستی باشی
آنچه را که من بیش از تو به آن نیاز دارم به من ببخشی
بلکه آنست که به من ببخشی آنچه را که بیش از من به آن نیاز داری...!؟
سفر زيباست
اگر مسافر در آخرين لحظات ،
نگاه تب دار خود را در چشم هايت جا بگذارد...!؟
شما نمي توني كسي را وادار كني كه دوستت داشته باشه
اما مي توني به كسي تبديل بشي كه دوستش دارن...!؟
چه خوب چه بد به معناش فكر كن
در پشت هر اتفاقي منظوري نهفته است كه به ما ياد مي ده
چه طور بيشتر بخنديم و سخت گريه نكنيم...!؟
کمکم تفاوت ظریف میان نگهداشتن یک دست
و زنجیر کردن یک روح را یاد خواهی گرفت.
اینکه عشق تکیهکردن نیست
و رفاقت، اطمینان خاطر.
و یاد میگیری که بوسهها قرارداد نیستند
و هدیهها، عهد و پیمان معنی نمیدهند.
و شکستهایت را خواهی پذیرفت
سرت را بالا خواهی گرفت با چشمهای باز
و یاد میگیری که همهی راههایت را همامروز بسازی
که خاک فردا برای خیالها مطمئن نیست
و آینده امکانی برای سقوط به میانهی نزاع در خود دارد
کم کم یاد میگیری
که حتی نور خورشید میسوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری.
بعد باغ خود را میکاری و روحت را زینت میدهی
به جای اینکه منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.
و یاد میگیری که میتوانی تحمل کنی...
که محکم هستی...
که خیلی میارزی.
و میآموزی و میآموزی
با هر خداحافظی
یاد میگیری.
{خورخه لوییس بورخس}
سرنوشت تصمیم میگیرد كه تو در زندگی با چه كسی ملاقات كنی اما تنها قلب توست كه می تواند تصمیم بگیرد چه كسی در زندگی تو باقی میماند گر انسانها بدانند فرصت باهم بودنشان چقدر محدود است محبتشان نسبت به یکدیگر نامحدود می شود
| Design By : Night Skin |
که امشب با ناله ای بغض آلود
بر دیار این دل خسته
اشک می ریزد
